Yeniden evimde, odamdayım... Annemin ilgisi bazen yorsa da, yanımda olması benim için büyük bir şans. Kazadan önce ne kadar kötü anlaşıyorduk halbuki... Şu anki halimizi gören kimse aslında birbirimizden nefret ettiğimize inanamaz. O da haklı aslında; hayatında geri de kalan bir ben varım ve beni de kaybediyordu neredeyse...
Çok şeyi kabullenmiş gibiyim ama geceleri yalnız kaldığımda ölesiye korkuyorum gelecekten. Yepyeni bir yola çıktım ama yürümeye hazır mıyım bilemiyorum...
Halen isyan ediyorum tüm yaşanılanlara. "Neden ben?"
Neyse ki tüm sevdiklerim yanımda, neyse ki yaşama tutunacak kadar güçlüyüm.
Cem gelecek ve kalkıp hazırlanmam gerek. Beni en güzel halimle görmesi lazım, ne kadar güzel olabileceksem artık. Ne kadar şanslıyım ki harika bir sevgilim var.
Burda oturup biraz daha yazmak isterdim ancak tembel bir kadın gibi pineklemek yerine, süslenmeyi tercih ediyorum.
Acaba hangi ayakkabımı giysem:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder